The Assam Review

থিয়েটাৰ ৰয়েলৰ সমুখৰ সেই জনাকীর্ণ আৰু ঠেক পথটিত এটি পাঁচজনীয়া ব্ৰাছ বেণ্ডৰ দলে কিবা এক অস্পষ্ট, কোলাহলময় সুৰৰ লহৰ তুলিছিল। ছাৰ্ট আৰু ধূতি পৰিহিত এজন ব্যক্তিয়ে তেওঁৰ কাষলতিৰ তলত স্কটিছ টাৰ্টান কাপোৰেৰে মেৰিওৱা এটি বেগপাইপ গুজি লৈছিল। তেওঁ ইফালে-সিফালে খোজ কাঢ়ি এক কৰুণ হাইলীণ্ডাৰ সমৰ-সংগীত বজাই গৈছিল। আচৰিত কথাটো হ’ল, এই সকলোবোৰ হাই-উৰুমি আৰু কটা তিয়ঁহ তথা ভজা বাদামৰ সুবাসে আমাৰ বাবে এক অপূৰ্ব পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আমাৰ গাঁৱত চলি থকা নিৰ্বাক চলচ্চিত্ৰৰ সেই দিনবোৰত এই পৰিৱেশে মনলৈ কঢ়িয়াই আনিছিল ৱাইল্ড ৱেষ্টৰ এক মায়াবী অনুভূতি, য’ত আছিল দুর্দান্ত কাউবয়, গুলীৰ ধোঁৱা আৰু এৰিজোনাৰ ওখোৰা-মোখোৰা পাহাৰীয়া পথেৰে তীব্ৰবেগে ধাবমান হোৱা তেজস্বী ঘোঁৰাৰ দল।

Russian-Soviet poet Russian Literature

হে অভিশপ্ত... (You, Who Is Cursed....)

হে অভিশপ্ত, তুমি মহিমামণ্ডিত, বন্য অথচ সৰল তোমাৰ সেই স্বৰ।

এজাথথ (Azathoth)

যেতিয়া এই ধৰিত্ৰীৰ বুকুত বাৰ্ধক্যৰ কৰুণ ছাঁ নামি আহিছিল, আৰু মানৱ মনৰ পৰা হেৰাই গৈছিল অপূৰ্ব বিস্ময়ৰ অনুভূতি; যেতিয়া নীলাকাশ ধূসৰ কৰি ধোঁৱাময় চহৰবোৰৰ ওখ ওখ দুৰ্গবোৰে এক কৰাল আৰু কুৎসিত ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল, যাৰ ছায়াঘন তমিস্ৰাত কোনেও কেতিয়াও তপ্ত সূৰ্যৰ কিৰণ বা বসন্তৰ ফুল থোপাথোপে ফুলা উপত্যকাৰ সপোন দেখিব পৰা নাছিল; যেতিয়া শুষ্ক জ্ঞানে এই ধৰালৈ আনিছিল এক নিদাৰণ ৰিক্ততা, কাঢ়ি লৈছিল ধৰিত্ৰীৰ মনমোহা সৌন্দৰ্যৰ আৱৰণ, আৰু কবিসকলে ঘোলা তথা অন্তৰ্মুখী চকুৰে দেখা সেই মায়াবী ভূতবোৰৰ বন্দনা গাবলৈ চিৰদিনলৈ এৰি দিছিল; যেতিয়া এই সকলোবোৰ ম্লান ঘটনা থূপ খাইছিলহি, আৰু শৈশৱৰ নিষ্পাপ আশাবোৰ চিৰকাললৈ বিলীন হৈ গৈছিল, ঠিক তেনে এক সন্ধিক্ষণতে ধৰাত মাত্ৰ এজন এনে পথিক আছিল, যিয়ে এই নশ্বৰ জীৱনৰ কোলাহলৰ পৰা আঁতৰি এক অজান মহাকাশৰ সন্ধানত যাত্ৰা কৰিছিল; য’ত এই ধৰাৰ সমস্ত হেৰাই যোৱা সপোনবোৰে নিৰ্বাসন লৈছিল।